กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47 หยกยวนยางแตกสลาย (1)
พริบตาเดียว จิ่วเอ๋อร์ก็อายุครบสิบห้าปี ได้วัยที่จะรับช่วงงานแล้ว วันนี้อวี้หนิงกำลังฝึกคัดอักษรอยู่ในห้อง หลินซิ่งเอ๋อร์ฝนหมึกให้คุณหนูอยู่ข้าง ๆ จิ่วเอ๋อร์ก็วิ่งพรวดพราดเข้ามาแล้ว
“หนิงเอ๋อร์ หนิงเอ๋อร์!” นางพุ่งมาถึงข้างโต๊ะราวกับลมกระโชก จนกระดาษเซวียนจื่อบนโต๊ะปลิวว่อน
“พอแล้ว ตัวอักษรของข้าพังหมดแล้ว” อวี้หนิงมองจิ่วเอ๋อร์อย่างตำหนิ พลางชี้ไปยังตัวอักษรที่เปื้อนหมึก