เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 32 สตรีรูปบุรุษ (จบบริบูรณ์)
สิ่งที่หว่านโหรวไม่คาดคิดคือ นางได้พบพี่อวิ๋นในอีกหลายวันให้หลัง ซึ่งเป็นวันหยุดของคนทั้งหอห้ามหวนพอดี
วันนี้เป็นวันขึ้นปีใหม่พอดี แขกในย่านปาต้าหูถงมีไม่มากอยู่แล้ว หอห้ามหวนจึงปิดประตู เชิญคณะงิ้วที่ดีที่สุดในเมืองหลวงมาแสดงเพื่อเลี้ยงตอบแทนเหล่าแม่นางและทุกคนที่ทำงานหนักในหอ
ตอนอยู่ในจวน อวี้หนิงชอบดูงิ้วที่สุด นางไม่ได้ชอบฟังว่าคนเหล่านั้นร้องอะไร แต่ชอบดูเรื่องราวที่นักแสดงบนเวทีถ่ายทอด เรื่องในครอบครัวเหล่านั้นน่าสนใจกว่าชีวิตในจวนอ๋องที่ซ้ำซากและต้องคอยระแวดระวังทุกย่างก้าวมากนัก แต่วันนี้พอนึกว่าจะได้เจอพี่ฝูเซิง นางกลับหวาดหวั่นขึ้นมา
หลายวันนี้นางไม่ไปหาพี่ฝูเซิงเพราะความน้อยใจ ไม่รู้ว่าพี่ฝูเซิงจะคิดอย่างไร?
ไม่รู้เพราะเหตุใด แผ่นหลังอันเปล่าเปลี่ยวของพี่ฝูเซิงก็พลันผุดขึ้นมาในความคิดอีกครั้ง
ยิ่งภาพนั้นแจ่มชัดเท่าไร นางก็ยิ่งเสียใจที่ทำอะไรหุนหันพลันแล่น ต่อให้อึดอัดเพียงใด พี่ฝูเซิงก็ไม่ได้ทำอะไรผิดเสียหน่อย
“เฮ้อ!” อวี้หนิงทุบโต๊ะอย่างหงุดหงิด
ปัง ปัง
ในตอนนั้นเองก็มีคนเคาะประตู อวี้หนิงนั่งอยู่ในห้องมืด แต่ไม่ได้ส่งเสียงตอบ