เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 31 สตรีรูปบุรุษ (6)
เป็นดังที่อวี้หนิงกังวลไว้ไม่มีผิด หลังคืนนั้นพี่ฝูเซิงก็เปลี่ยนไป นางยังไปเล่นในห้องหนังสือของเขาได้ ยังอ่านหนังสือของเขาได้ แต่เรื่องทำบัญชี เขากลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว
อวี้หนิงคิดจะเปิดปากพูดอยู่หลายครั้ง ทว่าเมื่อมองแววตาของพี่ฝูเซิง นางกลับพูดอะไรไม่ออก
พี่ฝูเซิงกำลังเศร้า
ไม่รู้เพราะเหตุใด นางจึงรู้สึกเช่นนี้อยู่เสมอ
แผ่นหลังสูงสง่านั้นยิ่งดูอ้างว้างขึ้นทุกที มีความเปล่าเปลี่ยวที่ยากจะเอ่ยเป็นคำพูด
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใจอวี้หนิงก็ปวดร้าวตามไปด้วย หลายวันหลังจากนั้น นางคล้ายกำลังหลบเลี่ยงบางสิ่ง จึงไม่ได้ไปหาพี่ฝูเซิงอีก
ชีวิตที่ต้องขังตัวอยู่ในห้องทำให้อวี้หนิงอึดอัดยิ่งนัก ยิ่งคิดนางก็ยิ่งขุ่นเคืองท่านน้าอวิ๋น คำถามนับร้อยนับพันวนวุ่นอยู่ในหัวน้อย ๆ ของนาง