กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 23 ขับขานในฝัน (6)
“เฝ้าจับตาข้าหรือ?” ชูเฉินทวนคำอย่างเหม่อลอย นางไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าทำไมเฉี่ยวเอ๋อร์ถึงคิดเช่นนั้น
“ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนั้นแน่ ไม่อย่างนั้นเหตุใดเถ้าแก่หยุนจึงไม่มาสอนท่านด้วยตนเองเล่า?” เฉี่ยวเอ๋อร์กล่าวอย่างมีเหตุมีผล
ชูเฉินได้ยินดังนั้นก็ถลึงตามองนาง “ฉยงเอ๋อร์ไม่ได้บอกแล้วหรือว่าช่วงนี้พี่อวิ๋นมีธุระยุ่ง ไม่มีเวลามาสนใจพวกเรา”
เฉี่ยวเอ๋อร์แทบร้องไห้ “นั่นต้องเป็นข้ออ้างแน่ เถ้าแก่หยุนเคยไม่ยุ่งตั้งแต่เมื่อใดเล่า กิจการของหอห้ามหวนใหญ่โตถึงเพียงนี้ วันไหนบ้างที่ไม่ต้องวิ่งวุ่น?”