0122

⬢⬢⬢

ตอนที่ 121 รุ่งอรุณปรากฏ

เมื่ออสูรยักษ์เพลิงดาราสุดท้ายล้มลงสู่พื้นด้วยสรีระขนาดใหญ่และตระหง่าน พร้อมกับเสียงสนั่นหวั่นไหวที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนฟ้า มันก็ค่อย ๆ สลายกลายเป็นเศษเสี้ยวของดวงดาวที่แตกกระจายราวกับความฝันที่พังทลาย

เศษเสี้ยวเหล่านั้นเปล่งประกายด้วยรัศมีลึกลับ ดุจดั่งประกายไฟอันงดงามที่จักรวาลโปรยปรายลงมา มันล่องลอยไปตามกระแสลมและสลายตัวไปอย่างแผ่วเบา

แท่นที่เคยสั่นคลอนและวุ่นวายด้วยเปลวเพลิงและพลังของอสูรยักษ์ บัดนี้กลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

บนแท่นนั้น สายหมอกที่ถักทอเป็นเส้นสายยังคงลอยละล่องอย่างช้า ๆ

มันดูราวกับม่านผ้าที่นุ่มนวล ประหนึ่งถูกใส่จิตวิญญาณเข้าไป ราวกับกำลังหวนนึกถึงการต่อสู้อันสะเทือนขวัญและเขย่าจิตวิญญาณเมื่อครู่นี้

ในทุกรอยพับของสายหมอก ประหนึ่งยังมีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่ นั่นคือการเผชิญหน้ากันระดับสุดยอดที่รวมไว้ทั้งพละกำลัง ความกล้าหาญ ความทรหด และความมุ่งมั่น

เหล่านักรบกองทัพสำรวจยืนทอดหุ่ยกันอยู่กับที่ ราวกับรูปสลักอันมั่นคง

ทรวงอกของพวกเขากระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หอบหายใจคำโตประหนึ่งจะให้ปอดฉีกขาด