0108

⬢⬢⬢

ตอนที่ 107 รุ่งอรุณแห่งประกายดารา

เหล่านักรบกองทัพสำรวจย่างก้าวไปตามริมทะเลสาบด้วยจังหวะที่หนักแน่นและเด็ดเดี่ยว ทุกย่างก้าวที่ทิ้งลงพื้นราวกับแบกรับน้ำหนักไว้มหาศาล

น้ำหนักนั้นไม่เพียงมาจากความเหนื่อยล้าของร่างกาย แต่ยังรวมถึงความโศกเศร้าที่เกิดจากการสูญเสียสหายร่วมรบในใจของนักรบทุกคน อีกทั้งความรู้สึกหนักอึ้งอย่างหาที่สุดมิได้ยามที่ต้องเผชิญกับเส้นทางเบื้องหน้าที่ไม่อาจล่วงรู้

ฝีเท้าของพวกเขาทำให้เกิดเสียงทุ้มต่ำในค่ำคืนที่เงียบสงัด ราวกับพื้นดินกำลังสั่นสะเทือนตามเสียงถอนหายใจอันหนักอึ้งของพวกเขา

ยามค่ำคืนลึกซึ้งยิ่งขึ้นราวกับหมึกดำที่ข้นคลั่กจนไม่อาจละลายได้ มันเททลายลงมาจากฟากฟ้าและโอบล้อมผืนป่ากว้างใหญ่นั้นให้จมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้ความปรานี

ความมืดมิดปรากฏอยู่ทุกหนทุกแห่ง ราวกับจะกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างเข้าไป

มีเพียงผลึกพลังงานในมือของนักรบเผ่าจิงเท่านั้นที่เปล่งแสงอันเลือนราง แสงนั้นเปรียบเสมือนความหวังอันเบาบางที่กำลังดิ้นรนต่อสู้กับความตายในความมืด มันพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อฉีกม่านความมืดออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ และสั่นไหวอยู่ในความสลัวอันไร้จุดสิ้นสุด คอยนำทางเบื้องหน้าไว้อย่างยากลำบาก

นกเค้าแมวในป่าดูเหมือนจะถูกบรรยากาศอันน่าอึดอัดนี้เข้าครอบงำ มันจึงส่งเสียงร้องอันโหยหวนออกมาเป็นระยะ