0107

⬢⬢⬢

ตอนที่ 106 ตามหาแสงอาทิตย์ในห้วงดาราลึก

เหล่านักรบกองทัพสำรวจผู้รอดชีวิตก้าวเท้าด้วยจังหวะที่หนักอึ้งแต่แน่วแน่เหลือคณา พวกเขาค่อย ๆ เดินจากสนามรบที่นองไปด้วยเลือดผืนนั้นออกมา

ฝีเท้าของพวกเขาคล้ายแบกน้ำหนักมหาศาล ทุกย่างก้าวที่ทิ้งลงราวกับเป็นการกล่าวลาครั้งสุดท้ายต่อผืนดินที่ผ่านศึกสงครามมาอย่างโชกโชนแห่งนี้

ร่างของพวกเขาถูกแสงอาทิตย์อัสดงทอดเงายาวเหยียด เงาที่ทอดไกลนั้นราวกับรอยแผลแห่งความเจ็บปวดที่ผืนดินต้องแบกรับ มันลึกซึ้งและเด่นชัด ทั้งยังดูคล้ายดั่งเส้นด้ายแห่งความหวังที่ยืดเหยียดอย่างดื้อรั้นท่ามกลางความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด แม้จะริบหรี่แต่กลับเปี่ยมไปด้วยพลังที่ไม่ยอมจำนน

ยามนี้ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ทั้งกองกำลังจมดิ่งอยู่ในความเงียบงันที่หนักอึ้งจนถึงที่สุด

มีเพียงเสียงฝีเท้าที่อุดอู้และเสียงอาวุธกระทบกันที่ดังแทรกชั่วคราว ทำลายความเงียบที่น่าอึดอัดนี้ เสียงเหล่านั้นก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบ ราวกับคนตายกำลังกระซิบ และเหมือนดั่งเสียงถอนหายใจอันลังเลต่ออนาคตของคนเป็น

ทัศนียภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ ปรากฏแก่สายตา มันคือผืนป่าที่ลึกลับและไม่เป็นที่รู้จัก

ตรงทางเข้าผืนป่า ต้นไม้ขนาดมหึมาสูงเสียดฟ้า พวกมันบดบังท้องฟ้าและดวงตะวัน กิ่งก้านสาขาหนาทึบราวกับกลุ่มเมฆสีเขียวมรกตที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ กิ่งก้านที่หนาแน่นเหล่านั้นแทบไม่ปล่อยให้แสงสว่างลอดผ่านแม้แต่น้อย ราวกับปราการธรรมชาติที่ตัดขาดโลกภายนอกออกจากอาณาจักรลึกลับแห่งนี้โดยสิ้นเชิง