กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 591 ไม่พรากไม่ทอดทิ้ง ร่วมเป็นร่วมตาย!
“แต่ภายหลัง หนานกงอู๋ฉิงรู้โดยบังเอิญว่าข้ามีกายาน้ำแข็ง จึงพาข้าออกจากคุกใต้ดิน!
นั่นเป็นครั้งแรกที่ข้าได้เห็นโลกภายนอก แสงสว่างข้างนอกสาดเสียดตาข้าจนลืมไม่ขึ้น
แต่ข้ากลับจดจำสีหน้าของคนในตระกูลหนานกงทุกคนตอนที่เห็นข้าได้ตลอด สีหน้ารังเกียจรามือนั้น!
และหนานกงอู๋ฉิงก็เริ่มบังคับให้ข้าฝึกวิชา ไม่ยอมให้ข้าไปคุกใต้ดินของตระกูลหนานกงเพื่อเยี่ยมท่านแม่อีกต่อไป!
ยังปล่อยให้กระดูกของท่านแม่คงอยู่ในคุกใต้ดินอันมืดมิดชื้นแฉะนั้นต่อไป!”
เหลิ่งหานซวงเอ่ยไปเรื่อย ๆ บนใบหน้ามีรอยน้ำตาเปรอะไปหมดแล้ว ทว่าทางเสียงก็ไม่สะอื้นมากเท่าเมื่อครู่