กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 485 ต้องเสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายของเขานี่แหละ!
จีเชียนเสวี่ยและสวี่ชิงชิงได้ยินคำพูดของชือหลี แทบจะลุกขึ้นยืนพร้อมกันในชั่วขณะเดียว แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปชั้นบน
เห็นเพียงเฉินฝานที่ได้รับการประคองจากเหลิ่งหานซวงค่อย ๆ เดินลงมาจากชั้นบน
จีเชียนเสวี่ยและสวี่ชิงชิงเมื่อเห็นดังนั้น ในใจก็ย่อมดีใจ
แต่เมื่อทั้งสองเห็นเฉินฝานเอามือข้างหนึ่งเท้าสะเอว ถูกเหลิ่งหานซวงประคองไว้เช่นนั้น คิ้วของทั้งคู่ก็ขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
แม้เพียงแค่มอง แต่ทั้งสองก็ราวกับเข้าใจบางสิ่งบางอย่างขึ้นมา
สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นน้อยใจขึ้นมาบ้าง
พวกนางที่นี่เป็นห่วงพวกเขาจนแทบขาดใจ แต่พวกเขากลับอยู่ในห้อง...
“พี่ชาย พี่ชาย!”
“ในที่สุดท่านก็ออกมาแล้ว พี่เสี่ยวหน่วนไม่เป็นไรแล้วใช่หรือไม่!”