กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 484 นี่ยังไม่ขาดมิใช่หรือ?
เวลาผ่านไป ถึงรุ่งเช้าของวันถัดมา
เหลิ่งหานซวงตื่นแต่เช้าแล้ว
แต่เหลิ่งหานซวงกลับไม่ปลุกเฉินฝานเสียที นางนอนเงียบ ๆ อยู่ข้างกายเฉินฝานเช่นนั้น มองเฉินฝานอย่างละเอียด
มองคิ้วและดวงตาของเฉินฝาน สันจมูกและริมฝีปาก ถึงขั้นอยากมองให้เห็นทุกขุมขนบนแก้มของเฉินฝาน
บนใบหน้าดุจดอกไม้ของนาง มีรอยยิ้มบาง ๆ ประดับอยู่ตลอด
ในรอยยิ้มนั้นมีความรักอันอบอุ่นและความสุขที่นับไม่ถ้วน
นางชอบความรู้สึกแบบนี้จริง ๆ ที่ตื่นขึ้นมาในยามเช้าแล้วเฉินฝานอยู่ข้างกาย
ขอเพียงทุกเช้าสิ่งแรกที่นางเห็นคือเฉินฝาน นั่นก็เป็นเรื่องที่มีความสุขที่สุดของนางแล้ว