ตอนที่ 443 ยืนอยู่ในความทรงจำ ยิ้มงามดั่งบุปผา!

ตอนที่ 443 ยืนอยู่ในความทรงจำ ยิ้มงามดั่งบุปผา!

เฉินฝานจ้องมองกระดาษจดหมาย ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำมานานแล้ว

ในใจราวกับมีมีดนับไม่ถ้วนค่อย ๆ ฉีกกระชากหัวใจของเขา เป็นความเจ็บปวดที่อึดอัดจนหายใจไม่ออก เป็นความเจ็บที่หายใจไม่ออก

โดยเฉพาะเมื่อเฉินฝานมองเห็นรอยน้ำตาชัดเจนบนกระดาษจดหมายสีขาวนั้น นั่นไม่ใช่น้ำตาของเขา

เฉินฝานยังไม่กล้าจินตนาการว่าเหลิ่งหานซวงต้องฝืนใจอย่างไรจึงเขียนจดหมายที่เต็มไปด้วยความร่าเริงเช่นนี้จนจบ

ทั้งที่เวลานั้นเหลิ่งหานซวงกำลังร้องไห้ กำลังหลั่งน้ำตา

แม้แต่ขณะเขียนหนังสือก็ยังสั่นเทา

แต่กระนั้นนางยังห่วงว่าเขาจะเศร้า จึงเขียนจดหมายถึงเขาด้วยน้ำเสียงร่าเริงเช่นนี้

“เสี่ยวหน่วน!”

“ลูกแมวดำไม่มีความสุข! ลูกแมวดำไม่มีความสุขเลยสักนิด!”