กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 293 พวกเจ้าอาจไม่มีโอกาสแล้ว!
จีเชียนเสวี่ยคุ้นเคยกับเสียงเหล่านั้นเป็นอย่างดี
โดยเฉพาะเสียงที่หัวเราะร่าเริงที่สุด ถ้าไม่ใช่จีหรูเสวี่ยแล้วจะยังเป็นผู้ใดได้อีก
เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงเป็นระลอก ๆ นั้น สายตาของทุกคนก็พากันมองไปทางนั้นทั้งหมด
เห็นแต่เสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายและพวกนางกับจีหรูเสวี่ยอีกหลายคน ต่างถือโคมไฟรูปสัตว์น้อยรูปร่างแปลกตากันคนละดวง กำลังพูดคุยหัวเราะกันออกมาจากความมืด
และจีหรูเสวี่ยที่เดินอยู่หน้าสุดยิ่งโบกมือโบกไม้ กลุ่มคนดูราวกับกำลังพูดคุยเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง
แต่เมื่อจีเชียนเสวี่ยเห็นเช่นนั้นกลับนิ่งงันไปทันที
แม้แต่เสวี่ยอิ่งก็หยุดฝีเท้าลงโดยพลัน
เหตุใดเสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายและพวกนางจึงอยู่ข้างนอก