กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 173 เจ้ากำลังว่าข้าโง่ ใช่หรือไม่!
ค่ำคืนหนึ่ง
แสงจันทร์สาดส่องแผ่วเบาลงบนผืนทะเลสาบ ประหนึ่งคลุมโลกอันพร่าเลือนด้วยแพรบาง
ทำให้โลกแห่งนี้ยิ่งคล้ายความฝัน และยิ่งไม่สมจริง
เช่นเดียวกับเฉินฝานในยามนี้ที่เดินมาถึงหน้าเก๋งพัก มองจีเชียนเสวี่ยผู้สวมอาภรณ์สีขาวทั้งร่างอยู่ภายในเก๋งพัก กำลังมองมาที่เขาพร้อมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
ช่างไม่สมจริงถึงเพียงนั้น ช่างคล้ายความฝันถึงเพียงนี้
ราวกับฉากในความฝันยามราตรี จีเชียนเสวี่ยยืนอยู่ในห้วงฝันเช่นนี้ บนร่างเปล่งประกายแสงพร่าเลือน
“เหตุใดจึงไม่พูดเล่า?”
จีเชียนเสวี่ยเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
เดิมทีจีเชียนเสวี่ยอยากเอ่ยว่า เฉินฝาน เจ้ายังสบายดีหรือไม่?