กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 172 ข้าอยากกอดเขา!
ค่ำคืนหนึ่ง! ยามราตรีอันดึกสงัด!
เฉินฝานออกจากภัตตาคาร ทว่ากลับพบเพียงเสวี่ยอิ่ง ทำให้ในใจพลันรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
“เสวี่ยอิ่ง มีเพียงเจ้าเท่านั้นหรือ?”
“คุณหนูรอเจ้าอยู่ทางนั้น! ตามข้ามาเถิด!” เสวี่ยอิ่งมองเฉินฝาน พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เฉินฝานไม่ลังเล รีบติดตามไปทันที ทว่าในใจยังคงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง “เสวี่ยอิ่ง เจ้าอยู่ข้างกายเชียนเฉิงมาตลอดหรือ?”
“อืม! ข้ากับนางเติบโตมาด้วยกัน” เสวี่ยอิ่งกล่าว
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฝานรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนหยั่งเชิงถามว่า “ถ้าเช่นนั้น เชียนเฉิงเป็นคนเช่นไรกันแน่?”
“คิดว่าเจ้าคงไปสืบถามมาแล้วกระมัง!” เสวี่ยอิ่งกล่าว
เฉินฝานพยักหน้าเบา ๆ วันนี้เขาเคยสอบถามเถ้าแก่ที่ภัตตาคารแล้ว ทว่าเถ้าแก่กลับไม่เคยได้ยินชื่อฮวาเชียนเฉิงแม้แต่น้อย