กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 167 ถูกปล้นใต้พระบาทโอรสสวรรค์!
“เสี่ยวเป่าเด็กดี จงเชื่อฟังท่านแม่ให้ดี อย่าเตะท้องท่านแม่เชียวเล่า!
มิฉะนั้นเมื่อเจ้าเกิดออกมา ท่านพ่อจะตีบั้นท้ายเล็ก ๆ ของเจ้า!”
รุ่งเช้าวันถัดมา
บนรถม้าที่มุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง เฉินฝานเอนศีรษะพิงท้องของเหลียนเยวี่ยอย่างแผ่วเบา พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลายคนต่างมีสีหน้าเอือมระอา
“เพิ่งตั้งครรภ์ได้สี่เดือน เจ้ากล่าวเช่นนี้แล้วเขาจะได้ยินหรือ?” เหลิ่งหานซวงกล่าวด้วยสีหน้าเอือมระอา
“ข้าคือบิดาของเขา เขาย่อมได้ยินเป็นธรรมดา!” เฉินฝานกล่าวด้วยรอยยิ้มเปี่ยมสุข
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนยิ่งพูดไม่ออก
เวลานี้ฉู่ชิงเฉิงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านพี่ ท่านชอบบุตรสาวหรือบุตรชายกัน?”