กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 148 หากตนเองมีความสามารถมากกว่านี้อีกสักหน่อย
“คุณชาย! คุณชาย! ตื่นได้แล้วเจ้าค่ะ!”
เวลาผันผ่านไป พริบตาเดียวก็ล่วงเลยเจ็ดวัน ยามรุ่งสาง เฉินฝานซึ่งยังไม่ตื่นในอ้อมกอดของฉู่ชิงเฉิง ก็ถูกเสียงของเสี่ยวเข่อเสี่ยวอ้ายที่อยู่ด้านนอกประตูปลุกให้ตื่น
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เฉินฝานก็ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ
ทว่าเพิ่งลืมตาขึ้น เขาก็เห็นความขาวผ่องผืนใหญ่ตรงหน้า พร้อมรอยยิ้มเย้ายวนของฉู่ชิงเฉิง
เฉินฝานมีสีหน้าอับจนหนทาง เขาเบือนหน้าหนีโดยตรง ไม่กล้ามองแม้แต่น้อย ก่อนเอ่ยอย่างจนใจ
“เจ้าหัวเราะอะไร?”
“ข้ากำลังหัวเราะว่า วันนี้เจ้ายังจะเดินไหวหรือไม่”
ฉู่ชิงเฉิงเผยยิ้มเย้ายวน นางใช้นิ้วเกี่ยวปลายคางของเฉินฝานเบา ๆ บังคับให้เขาหันกลับมามองนาง