กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 147 ต่อไปห้ามยิ้มต่อหน้าข้า!
“พี่สอง! ท่านอย่าเพิ่งท้อแท้ เรื่องนี้เป็นเพราะข้าคิดไม่รอบคอบเอง”
หลังออกจากจวนผู้ตรวจการ เฉินฝานมองสีหน้าผิดหวังของเฉินฮ่าวแล้วรู้สึกตำหนิตนเองยิ่งนัก
เขาไม่คาดคิดจริง ๆ ว่าผู้ตรวจการเจ้อเจียงจะมีอารมณ์รุนแรงถึงเพียงนี้
เขารู้ว่าผู้ตรวจการอาจดูแคลนพวกเขา ทว่าไม่ว่าอย่างไรก็คาดไม่ถึงว่าจะดูแคลนพวกเขาถึงเพียงนี้
ประมาทเกินไปแล้ว!
“ข้าไม่ได้ท้อแท้หรอก ที่จริงข้าคาดเดาผลลัพธ์เช่นนี้ไว้นานแล้ว!”
เฉินฮ่าวกล่าวด้วยสีหน้าผิดหวัง ก่อนเอ่ยต่อว่า “ที่จริงที่ข้าเร่งรัดให้เจ้าพาข้ามาสู่ขอนั้น ย่อมมีเหตุผล!”
“เหตุผลอันใด?” เฉินฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย
“เสี่ยวหว่านเคยบอกข้าว่า ท่านพ่อของนางกล่าวไว้นานแล้วว่าจะให้นางแต่งกับบุตรชายของรองเสนาบดีกรมพิธีการ