กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 119 จ่ายเงินมา! รวมหนึ่งร้อยล้านตำลึง!
“เสียงระฆังและกลอง อาหารเลิศรสกับหยกงามหาได้ล้ำค่าไม่ ขอเพียงเมามายยาวนาน มิปรารถนาตื่นขึ้นมา!”
“นับแต่โบราณ อริยปราชญ์ทั้งหลายล้วนเดียวดาย มีเพียงผู้ร่ำสุราที่ทิ้งนามไว้!”
……
“ม้าห้าลายขนพรู เสื้อคลุมขนสัตว์ราคาพันตำลึง เรียกลูกเอ๋ย จงนำออกไปแลกสุราเลิศรสมา!”
“ร่วมกับเจ้าดับความโศกเศร้านับหมื่นยุค!”
เห็นเพียงเฉินฝานถือจอกสุราไว้เช่นนั้น พลางขับลำนำด้วยเสียงอันกึกก้อง
กระทั่งเสียงของเขาสิ้นสุดลง เขาจึงดื่มสุราในจอกจนหมดในคราเดียว แล้วกล่าวว่า “บทแรก!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนต่างชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง พลางมองเฉินฝานด้วยความตกใจ
โดยเฉพาะเหล่าบัณฑิตและหญิงงามทั้งหลาย