กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 94 วันละหนึ่งห้อง จะลำเอียงไม่ได้!
“เหลียนเยวี่ย วันนี้เจ้ากินน้อยถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?”
รุ่งเช้าวันถัดมา เฉินฝานและคนอื่น ๆ นั่งกินอาหารเช้าด้วยกัน ทว่าเมื่อเฉินฝานเห็นเหลียนเยวี่ยกินไปเพียงเล็กน้อยก็วางชามกับตะเกียบลง เขาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างห่วงใย
“เฮ้อ!”
ทว่าเหลียนเยวี่ยกลับถอนหายใจอย่างจนใจ
“ท่านพี่ ช่วงนี้ข้ากินมากเกินไปจนตัวอ้วนขึ้นแล้ว”
“หืม?”
เฉินฝานขมวดคิ้วเล็กน้อย “อ้วนขึ้นหรือ? เหตุใดข้าจึงไม่ทันสังเกต?”
ทว่าครั้งนี้เหลียนเยวี่ยยังมิทันเอ่ยปาก เหลิ่งหานซวงที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยด้วยสีหน้าตัดพ้อว่า “คืนหนึ่ง ๆ เจ้าไม่อยู่ในห้องข้า ก็อยู่ในห้องข้า แล้วเจ้าจะสังเกตเห็นได้อย่างไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฉินฝานก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เขามองเหลียนเยวี่ยกับฉู่ชิงเฉิงอย่างรู้สึกผิด