ตอนที่ 312 ย่อมต้องนอนก่อนสิ

ตอนที่ 312 ย่อมต้องนอนก่อนสิ

ฉีเฟยนั่งยอง ๆ ลงบนพื้น ลูบผมขององค์ชายใหญ่อย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังเปี่ยมความหวัง “เสวียนเอ๋อร์ เจ้าต้องรู้นะว่าเจ้ากับเซี่ยเฉิง รวมถึงองค์ชายคนอื่น ๆ ล้วนเป็นสหายกัน เจ้าเป็นพี่ใหญ่ จะต้องทำผลงานให้เก่งกว่าพวกน้องชายให้จงได้ โดยเฉพาะการขี่ม้ายิงธนูและวิชาการเรียน”

“พระมารดา ก่อนหน้านี้ตอนเสด็จแม่ฮองเฮาไปเยี่ยมลูกที่ตำหนักองค์ชาย เคยตรัสไว้ว่าทุกคนต่างก็มีจุดเด่นของตัวเอง ไม่จำต้องกดดันตัวเองให้ตึงเกินไป รู้จักผ่อนหนักผ่อนเบาจึงจะดีพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยเซวียนขมวดคิ้ว พลางนึกย้อนความหลังแล้วเอ่ยขึ้น

ฉีเฟยได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าก็แทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ นังเสิ่นชิงเกอนี่คิดจะเลี้ยงลูกชายของนางให้กลายเป็นคนไร้ประโยชน์อย่างแน่นอน ไม่ได้หวังดีแม้แต่น้อย