เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 67 เสียนเฟย: ฮองเฮาเยาะเย้ยว่าข้าอายุมากหรือ?
เซี่ยจวินเหิงแย้มยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ย “เช่นนั้นก็ดียิ่ง” กล่าวจบ ก็โอบเสิ่นชิงเกอมุ่งหน้าไปยังห้องชั้นใน
ภายในห้องชั้นใน กลิ่นหอมละมุนที่เซี่ยจวินเหิงได้กลิ่นตอนก้าวเข้ามาเมื่อครู่ยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ ทำให้เขานึกถึงภาพที่เห็นเมื่อสักครู่อีกครา ลูกกระเดือกจึงเริ่มขยับขึ้นลงสองสามครั้งอย่างควบคุมไม่อยู่
เสิ่นชิงเกอถอดรองเท้าของตนเองแล้วขึ้นไปบนตั่ง ล้มตัวลงนอนอย่างว่าง่ายเรียบร้อย ไม่สนใจเซี่ยจวินเหิงเลยแม้แต่น้อย เขาจึงจำต้องถอดรองเท้าด้วยตนเอง แล้วขึ้นตั่งไปเอนกายนอนลง
กลิ่นหอมสดชื่นจากเส้นผมของฮองเฮาน้อยอวลอยู่ตรงปลายจมูกของเซี่ยจวินเหิง ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะคิดเตลิดไปไกล ขณะที่เขาเตรียมใจไว้พร้อมสรรพและพลิกตัวกอดฮองเฮาน้อยเอาไว้นั้น