กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 66 หวั่นไหว
ลูกกระเดือกของเซี่ยจวินเหิงขยับขึ้นลงอย่างสะกดกลั้นสองครา ก่อนจะกระแอมเบา ๆ สองเสียง “ฮองเฮา เจิ้นจะรอเจ้าอยู่ข้างนอก” ทิ้งประโยคนี้ไว้คำหนึ่ง แล้วก็สาวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็วอีกครา
“เพลานี้เป็นชั่วยามใดแล้ว ถึงเวลาพระกระยาหารกลางวันแล้วหรือ” เสิ่นชิงเกอมองตงเหมยอย่างพูดไม่ออก
“ทูลพระนาง เพลานี้เป็นกลางยามซื่อเพคะ ห้องครัวเล็กยังมิได้เตรียมพระกระยาหารกลางวันเสร็จเลยเพคะ”
ตงเหมยสื่อความหมายอย่างอ้อมค้อมว่าเป็นฝ่าบาทที่เสด็จมาเช้าเกินไป มิใช่ว่าตนมาเรียกช้าแต่อย่างใด
เสิ่นชิงเกอลอบถอนหายใจยาว ช่างเถิด เขาเป็นฮ่องเต้ ที่พำนักก็เป็นเรือนของเขา กินของเขา อาศัยของเขา ย่อมต้องตามใจเจ้านายอยู่แล้ว
“แต่งตัวให้ข้าเถิด เรียบง่ายหน่อยก็พอ ล้วนอยู่ในบ้านตนเองทั้งสิ้น”