เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 36 ดวงตะวันน้อย
เรือนสอบของกระทรวงพิธีการ ผู้เข้าสอบทยอยเดินออกมาจากข้างใน ผ่านไปเก้าวันติดต่อกัน ทุกคนแทบจะถลอกหนังถลอกเนื้อกันไปคนละชั้น ต่างหน้าตาหมองหม่น ดวงตาเหนื่อยล้า
"สอบเป็นอย่างไรบ้าง?"
"ไอ้แม่เจ้า! ไม่รู้ว่าที่นั่งข้าง ๆ เป็นใคร ผายลมไม่หยุดไม่หย่อนเลย! ซวยชะมัด ซวยจริง ๆ..."
หลี่เส้าเวยเองก็รู้สึกว่าตนพร้อมจะสลบได้ทุกเมื่อ ฝืนประคองตัวรออยู่ที่ประตูอยู่นาน จนในที่สุดก็เห็นสวี่เฉิงหนิงเดินออกมาจากระยะไกล
เห็นได้ชัดว่าสภาพของนางยิ่งแย่กว่า ใบหน้าซีดขาวจนไม่เหลือสีเลือด เรือนร่างบางเบาราวกับลอยได้ ย่างก้าวดูโซซัดโซเซ ราวกับยกตะกร้าสอบไม่ไหว หากถูกผู้เข้าสอบที่รีบร้อนเดินผ่านข้าง ๆ ชนเข้าโดยไม่ตั้งใจ ก็คงล้มคว่ำหน้าฟาดลงกับพื้น
หลี่เส้าเวยรีบวิ่งเข้าไปพยุงนาง "เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง? ไม่สบายหรือเปล่า?"
สวี่เฉิงหนิงเงยหน้าขึ้นยิ้มพลางกล่าว "ไม่เป็นไร เพียงแต่ใช้สมองหนักไปหน่อย นั่งมาทั้งวัน เท้าชาไปบ้าง" พูดพลางยกเท้าขึ้นหมุนข้อเท้า