บทที่ 157

บทที่ 157

"ซู่หลี่ อย่าเสียมารยาทกับคุณปู่ท่านนั้นนะ"

เสียงใสแจ๋วราวกับน้ำนมของจิ้นหว่านหว่านดังขึ้น พร้อมกับโค้งตัวขอโทษท่านผู้เฒ่าอี้

"ขอโทษด้วยนะคะคุณปู่ พอดีว่าหว่านหว่านมองไม่เห็นทางเลยชนเข้ากับคุณปู่ คุณปู่ไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ?"

ท่านผู้เฒ่าอี้มองเด็กน้อยตัวจิ๋วที่สูงถึงแค่หัวเข่าของตน เงียบไปครู่หนึ่ง "เธอรู้จักฉันด้วยหรือ?"

จิ้นหว่านหว่านเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตสีดำสนิทราวกับลูกองุ่นดุจดั่งกระจกเคลือบด้วยหมึก ใบหน้าดวงน้อยขาวเนียนอวบอิ่ม เปล่งปลั่งจนแทบจะคั้นออกมาเป็นน้ำได้

"หนูไม่รู้จักท่านค่ะ แต่ว่าคุณแม่บอกว่า การเคารพผู้ใหญ่และเอ็นดูเด็กคือคุณธรรมที่ดี หว่านหว่านอยากเป็นเด็กดีค่ะ"

ท่านผู้เฒ่าอี้เห็นว่าเธอดูอายุแค่ขวบสองขวบเท่านั้น แต่กลับพูดจาชัดถ้อยชัดคำ ในใจก็อดประหลาดใจมิได้