บทที่ 108

บทที่ 108

"อืออา อืออา~~"

แม่คะ รีบมานี่เร็วๆ สิคะ~~

เจ้าตัวเล็กยื่นสองมือเล็กๆ ออกมาด้วยความร้อนรน ร่างกายบิดเร้าไปมาอย่างไม่ยอมอยู่นิ่งราวกับหนอนตัวน้อย

ทว่าชายหนุ่มกลับกักตัวเธอเอาไว้ในอ้อมแขนมาโดยตลอด ต่อให้เจ้าตัวเล็กจะบิดจนใบหน้าแดงก่ำ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะยอมปล่อยมือแม้แต่น้อย

เจ้าตัวเล็กหันขวับไปมอง เมื่อเห็นท่าทางไร้ความรู้สึกของพ่อ ดวงตากลมโตสีดำขลับก็ปิดลง แล้วส่งเสียงร้องไห้งอแงโฮออกมาทันที

มือเล็กๆ ทั้งสองข้างยังไม่ลืมที่จะพยายามยื่นเอื้อมออกไปทางฝั่งของจิ้นอี้ ท่าทางตัวน้อยดูน่าสงสารน่าเวทนายิ่งนัก

จิ้นอี้แอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ ทอดสายตาจับจ้องไปยังผู้คนรอบข้างแล้วก้าวเดินเข้าไปหาหนึ่งใหญ่หนึ่งเล็กทีละก้าว

"ร้องไห้ทำไมกันล่ะเนี่ย?"

"อืออา! อืออา!"