บทที่ 67

บทที่ 67

ท่านเหิง "………"

เจ้าตัวเล็กกะพริบตากลมโตสีดำสนิท มองคุณแม่ที มองคุณพ่อที ในที่สุดก็ตัดสินใจลดการมีตัวตนของตัวเองลง

เธอยาวหาวออกมาอย่างเชื่องช้า หลับตาลงแล้วนอนหลับ

ท่านเหิงอาจจะคาดไม่ถึงกับการเจอเรื่องชวนพูดไม่ออกขนาดนี้เป็นครั้งแรก เงียบไปอยู่หลายนาทีเต็ม ๆ ถึงได้เอ่ยขึ้น "จะไม่ทำให้เธอเดือดร้อนไปด้วยหรอก"

จิ้นอี้โล่งอก "งั้นฉันก็ค่อยยังชั่วแล้ว ว่าแต่...คุณรู้ไหมว่าใครกำลังสะกดรอยตามฉันอยู่"

ท่านเหิงไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแค่เปิดสมองกลฉายภาพเงาร่างของคนคนหนึ่งออกมา

"มาติอาซ ระบบอัจฉริยะหลักของดาวเซอร์โค"

จิ้นอี้จ้องมองใบหน้าสีฟ้านั้น "ฉันเหมือนจะไม่รู้จักเขานะ"

ท่านเหิง "มันก็แค่อุปกรณ์อัจฉริยะ ขอแค่เป็นคนที่มีสิทธิ์อนุญาตระดับหนึ่งก็สามารถใช้งานมันได้ทั้งนั้น"