บทที่ 65

บทที่ 65

จิ้นอี้แม้จะไม่ได้เดินเข้าไปใกล้ แต่ก็คอยเฝ้าสังเกตสถานการณ์ทางฝั่งเจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มอยู่ตลอดเวลา เมื่อเห็นว่าท่านเหิงใช้ชายเสื้อเช็ดน้ำลายให้เจ้าก้อนแป้ง เธอก็อดประหลาดใจไม่ได้

ภาพนี้พลอยดูแปลกพิกลขึ้นมา

ชั่วขณะนั้นไม่มีใครพูดอะไร มีเพียงเสียงร้องงอแงของเจ้าก้อนแป้งเท่านั้น

เวลาผ่านไปทีละน้อย เมื่อพลังงานของเจ้าก้อนแป้งหมดลง เปลือกตาบนและล่างของแกก็เริ่มต่อสู้กันเอง

"ฉันอุ้มเองค่ะ"

จิ้นอี้เดินเข้าไปแล้วเอ่ยเบา ๆ

พอเห็นว่าท่านเหิงทำท่าจะยกแขนขึ้นอีก เธอก็รีบพูดต่อทันที "เดี๋ยวค่ะ ฉันเอง"

การกระทำของท่านเหิงชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหยุดนิ่ง

จิ้นอี้ก้มตัวลงอุ้มแกขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วพาไปวางไว้ในแคปซูลจำศีล