บทที่ 64

บทที่ 64

ชาติก่อนเฝ้าบ้านมามากพอแล้ว ชาตินี้หว่านหว่านไม่อยากเป็นเด็กที่ต้องอยู่เฝ้าบ้านอีกต่อไปแล้ว!

เจ้าตัวน้อยพูดไม่ได้ จึงอ้าปากส่งเสียงร้องไห้จ้า เสียงร้องนั้นเรียกได้ว่าแทบขาดใจ

บนแก้วนุ่มนิ่มเปรอะเปื้อนหยดน้ำตาใส ปลายจมูกแดงก่ำ สองมือเล็ก ๆ โบกปัดไปมากลางอากาศราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ท่าทางที่ไร้ที่พึ่งพานั้นชวนให้รู้สึกปวดใจยิ่งนัก

จิ้นอี้ก้มตัวอุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา "คนดี ไม่ร้องแล้วนะ ดีไหม"

เจ้าก้อนแป้งนุ่มนิ่มร้องไห้จนหยุดไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เดี๋ยว ๆ ก็สะอึกออกมา ดูน่าสงสารยิ่งกว่าเดิมเสียอีก

จิ้นอี้เห็นดังนั้นจึงอดถอนหายใจเบา ๆ มิได้

ช่างเป็นเด็กดื้อตัวน้อยเสียจริง

"ถ้าลูกยังร้องไห้ แม่จะไม่พาไปด้วยจริงๆ แล้วนะ"