บทที่ 41

บทที่ 41

ส่วนทาสนั้นไม่นับเป็นพลเมือง

เจ้าดาวและกุนซือดาวจะมีได้เฉพาะในกลุ่มคนที่เป็นมนุษย์ธรรมชาติเท่านั้น

ในฐานะเจ้าดาว จิ้นอี้สามารถทำถึงขั้นนี้ได้ ทำให้มั่วหลินเกิดความรู้สึกอยากจะสวามิภักดิ์และติดตามไปตลอดกาลขึ้นมาอย่างกะทันหัน

เจ้าดาวเช่นนี้ สมควรค่าแก่การให้ทุกคนติดตาม

มั่วหลินหลุบสายตาลง "ผมจะทำให้เต็มที่ครับ"

จิ้นอี้เองก็เหนื่อยล้ามากแล้วเช่นกัน "ดี"

………

………

เรื่องการรับสมัครคนเข้าทำงานของฐานเกษตรกรรมยังคงสร้างแรงกระแทกขึ้นมาไม่น้อย ไม่ต้องพูดถึงทาสห้าร้อยคนนั้น แค่คนสามร้อยคนที่มีความหลากหลายเหล่านั้น ก็ทำให้พนักงานจำนวนมากในฐานเกษตรกรรมรู้สึกไม่พอใจแล้ว