กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หยุดนะ”
สองคำนี้เพิ่งจะดังขึ้นนอกประตูโถง นั่วเป่าก็กอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กหดตัวถอยหลัง ร่างทั้งร่างแทบจะมุดเข้าไปในอ้อมอกของลู่เฉินโจว
“นั่วเป่าไม่หยุด” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ “นั่วเป่าจะกลับบ้าน”
ฮ่องเต้เพิ่งรับราชโองการที่ขันทีใกล้ชิดยื่นส่งมา ได้ยินดังนั้นมือพลันชะงัก ช้อนสายตามองนาง “เรายังพูดไม่ทันจบ เจ้าก็จะกลับบ้านแล้วรึ”
นั่วเป่าพองแก้ม กอดตะกร้าแน่นขึ้นทันที “เช่นนั้นท่านก็รีบพูดให้จบสิ นั่วเป่ารีบนะ”
ผู้คนทั่วทั้งโถงพลันเงียบกริบ
แม้แต่เจิ้นกั๋วกงที่ยืนอยู่ตรงมุมห้องก็ยังอดมิได้ที่จะก้มหน้ากระแอมไอออกมาคำหนึ่ง
ฮ่องเต้จ้องมองนางอยู่สองลมหายใจ จู่ ๆ ก็หลุดหัวเราะออกมา “เจ้าตัวเล็กนี่ เราแต่งตั้งเจ้าเป็นท่านหญิงน้อยแห่งอำเภอชิงซาน พระราชทานราชสารทองตราหยกให้เจ้า มอบคฤหาสน์ที่ดีที่สุดในเมืองหลวงให้เจ้า เจ้าไม่มีความสุขรึ”
นั่วเป่ากะพริบตา “มีความสุขสิ”
“เช่นนั้นเหตุใดเจ้าจึงยังจะไปอีกเล่า”