กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“พี่ชายเสี่ยวหม่าน ล้อกลม ๆ นั่นส่งสุ่ยสุ่ยได้จริง ๆ ด้วย!”
นั่วเป่าเกาะอยู่ข้างกังหันวิดน้ำ ดวงตาทอประกายระยิบระยับ
เจียงเสี่ยวหม่านมีเศษไม้เลอะเต็มหน้า กำลังนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้นเพื่อขันสลักเกลียวไม้อันหนึ่ง
“แค่ส่งน้ำได้จะนับเป็นอะไรกัน ข้ายังทำให้มันรดน้ำแปลงนาเองได้ บดเมล็ดพืชเองได้ แล้วยังช่วยงมรองเท้าที่เจ้าทำตกในร่องน้ำขึ้นมาได้เองอีกด้วย”
นั่วเป่าก้มศีรษะลงมองรองเท้าของตนเอง
“นั่วเป่าไม่ได้ทำรองเท้าตกเสียหน่อย”
“คราวก่อนใครกันที่วิ่งไล่ผีเสื้อจนตกลงไปเล่า”
“โคลนมันสะดุดขานั่วเป่าต่างหาก”
เจียงสือโถวพยักหน้าอยู่ด้านข้าง “ถูกแล้ว เป็นความผิดของโคลน”
เจียงเสี่ยวหม่านเงยหน้าขึ้น “ท่านอาเล็ก ท่านอย่าตามใจนางนักเลย”