กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ท่านแม่ นั่วเป่าจะเข้าไปดูเจ้าค่ะ”
เสิ่นหลานจือกระชับอ้อมแขนที่กอดนางแน่นขึ้นฉับพลัน
“ไม่ได้”
“แต่นั่วเป่าข้างในกำลังร้องไห้นะเจ้าคะ”
“นางเป็นเพียงเงาวิญญาณ ไม่ใช่คนจริง ๆ” เสิ่นหลานจือน้ำเสียงสั่นเครือ “นางจะร้องก็ปล่อยให้นางร้องไป นั่วเป่าห้ามลงไปเด็ดขาด”
นั่วเป่าเม้มปาก หันกลับไปมองรอยแยก
แสงสีฟ้าสลัวสายนั้นทวีความสว่างขึ้นเรื่อย ๆ เสียงร่ำไห้ที่ก้นทะเลสาบก็ยิ่งแจ่มชัดขึ้นทุกที
“ฮือ…… เจ็บเหลือเกิน……”
“นั่วเป่าไม่ใช่ปีศาจนะ……”
“นั่วเป่าไม่ได้กินของของซานซานสักหน่อย……”