เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“มีเพียงนั่วเป่าที่สามารถบรรจุเข้าไปได้งั้นหรือ”
เสิ่นหลานจือกอดลูกสาวแน่นในทันที “ไม่ได้!”
ราชครูขมวดคิ้ว “ปราณมังกรของฮองเฮาเหนียงเหนียงถูกแปดเปื้อนแล้ว หากไม่ชำระล้าง เงาดำจะแล่นตามบ่อน้ำในวังเข้าสู่เส้นชีพจรปฐพี ถึงเวลานั้น อย่าว่าแต่พระราชวังเลย ทั้งเมืองหลวงก็ล้วนจะเกิดเรื่อง”
“เช่นนั้นก็เอาตัวนั่วเป่าไปเสี่ยงอันตรายไม่ได้!” เจียงชิงซานยืนขวางเบื้องหน้าสองแม่ลูก “เปลี่ยนคนอื่นมาแทน”
“เปลี่ยนไม่ได้” ราชครูชี้ไปยังเงาดำกลุ่มนั้น “สิ่งที่มันจำได้คือกองกลิ่นอายวิญญาณภูผา ผู้อื่นพอเข้าใกล้ ก็จะถูกกลืนกินทันที”
ฮองเฮาเงยหน้าขึ้นอย่างอ่อนแรง “คุณหนูน้อย หากเจ้าไม่ยินยอม ก็ไม่มีผู้ใดบีบบังคับเจ้า”
นั่วเป่ามองดูนาง แล้วก็มองดูอ่างทองแดง
เงาดำหดเล็กลงเป็นก้อนเล็ก ๆ กลางอากาศ ลอยตัวสั่นระริกตรงมาทางนาง
“มันมิใช่มังกรไม่ดี” นั่วเป่าเอ่ยเสียงเบา “ในท้องของมันมีสิ่งสกปรก อึดอัดทรมาน”
ฉินปู้กุยเอ่ยถาม “เจ้าสามารถชำระล้างมันได้หรือ”