กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
การคุกเข่าของราชครูครานี้ ทำเอาคนทั้งโถงตกตะลึง
นางซูยิ่งตกใจจนลืมร้องไห้
“ราชครู ท่านดูผิดไปหรือไม่เจ้าคะ” นางรีบเอ่ย “เด็กคนนี้เป็นเพียงนังเด็กป่าที่มาจากบ้านนอก จะมีปราณบริสุทธิ์แห่งขุนเขาท้องน้ำอะไรกันได้อย่างไร”
ราชครูเงยหน้ามองนาง สายตาเย็นเยียบจนน่ากลัว
“หุบปาก”
เพียงสองคำ ก็ทำให้นางซูหน้าซีดเผือด
เสิ่นเป่าจูยังคงกุมหน้าอกนอนอยู่บนพื้น เอ่ยอย่างอ่อนแรงว่า “ราชครู นางมีเวทมนตร์อสูร ท่านรีบกำจัดนางแทนข้าที...”
ราชครูมองไปยังนาง “เจ้าว่าผู้ใดมีเวทมนตร์อสูร”
“ก็นางอย่างไรเล่า!”
เสิ่นเป่าจูยกนิ้วชี้ไปที่นั่วเป่า