กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“หากอยากช่วยท่านแม่ของเจ้า จงมายังส่วนลึกที่สุดของมหาภูผาสิบหมื่น”
ตัวอักษรสีแดงชาดลอยเด่นอยู่บนใบไม้ทมิฬ ราวกับเพิ่งเขียนขึ้นด้วยโลหิต รอยหมึกยังคงไหลย้อยลงมาทีละน้อย ๆ
เสิ่นหลานจือดึงนั่วเป่าเข้ามากอดแนบอกทันควัน “ไม่ไป!”
เจียงชิงซานน้าวสายธนูพลางเอ่ยเสียงเย็น “ผู้ใดกล้าแตะต้องภรรยาและลูกสาวข้า ข้าจะปลิดชีวิตมันผู้นั้นก่อน”
ลู่เฉินโจวยื่นมือไปรับใบไม้ทมิฬใบนั้นมา ปลายนิ้วเพิ่งสัมผัสถูกผิวใบ ใบไม้ทมิฬพลันส่งเสียงหวีดแหลมบาดหู สลายกลายเป็นเถ้าถ่านในชั่วพริบตา
เสี่ยวไป๋จิ้งจอกขนลุกชัน ส่งเสียงขู่คำรามต่ำใส่กองขี้เถ้าไม่หยุดหย่อน
ฉินปู้กุยย่อตัวลงใช้นิ้วบี้ขี้เถ้า “มิใช่ใบไม้ธรรมดา แต่เป็นวัตถุส่งสารที่หลอมขึ้นด้วยวิชาอาถรรพ์ ด้านในซุกซ่อนเครื่องหอมชักเครื่องหอมผีเอาไว้ หากยามที่นั่วเป่าเปิดจดหมายแล้วสูดดมเข้าไป ภายในสามวันย่อมหมดสติไม่ฟื้นคืน”
เสิ่นหลานจือใบหน้าซีดเผือด “พวกมันพุ่งเป้ามาที่นั่วเป่ารึ”