ตอนที่ 126 บุตรนายพรานสอบได้ที่หนึ่ง

ยามที่ขุนนางเกษตรจ้าวถูกคุมตัวเข้ามาในโถง ในอ้อมแขนยังคงกอดปกป้องสิ่งของห่อหนึ่งเอาไว้แน่น

นั่วเป่าชี้ไปที่เขาพลางส่งเสียงร้องอย่างใสซื่อไร้เดียงสา “ยังขโมยสมุดภาพที่นั่วเป่าวาดน้องเป็ดไปด้วย!”

ขุนนางเกษตรจ้าวหน้าซีดเผือด รีบคุกเข่าลงทันใด “ฮ่องเต้ กระหม่อมมิได้ขโมยพ่ะย่ะค่ะ! นี่เป็นของส่วนรวมของกรมเกษตร เป็นต้นกล้าพันธุ์ของราชสำนัก!”

เจียงเยี่ยนอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ต้นกล้าพันธุ์ของราชสำนัก ไฉนจึงไปอยู่ในห้องหนังสือจวนส่วนตัวของเจ้าเล่า? เหตุใดบนสมุดเล่มนั้น แม้แต่ชื่อของน้องชายข้าก็ยังแก้ทิ้งไม่หมดสิ้น?”

“เจ้าหนูบ้านนอกเช่นเจ้า จะไปเข้าใจงานเกษตรอะไรกัน!” ขุนนางเกษตรจ้าวกัดฟัน “มันเทศนี้กระหม่อมเป็นผู้นำคนทดลองเพาะปลูกขึ้นมา ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับหมู่บ้านชิงสือของพวกเจ้า!”

นั่วเป่าโมโหจนแก้มพองกลม “เจ้าโกหก! เด็กน้อยมันเทศบอกว่า พี่ใหญ่กับท่านปู่ท่านย่าในหมู่บ้านเป็นคนปลูกต่างหาก!”

ฉินปู้กุยด่าทออยู่ด้านข้าง “ขโมยความชอบแล้วยังกล้าปากแข็ง เฒ่าชราผู้นี้มีชีวิตมาจนป่านนี้ เพิ่งเคยพบผู้ที่หนังหน้าหนาปานนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ”

ฮ่องเต้ยื่นพระหัตถ์ออกไป “นำของในอ้อมแขนมันออกมา”

ทหารรักษาพระองค์ก้าวขึ้นหน้า ฉีกห่อผ้าเคลือบน้ำมันนั้นออก