ตอนที่ 107 แม่นมในวังจะมาจัดการนั่วเป่า ห่านยักษ์ไม่ยอมก่อนเป็นตัวแรก

“โยนตะกร้าของนั่วเป่าทิ้งหรือ”

ใบหน้าเล็ก ๆ ของนั่วเป่าพลันเปลี่ยนสีไปทันที

นางกอดถุงภูผาน้อยพลางถอยร่นไปด้านหลัง ขอบตาก็เริ่มแดงเรื่อ

“ไม่เอา ตะกร้าเป็นของนั่วเป่านะ”

แม่นมหลิวขมวดคิ้ว “ตะกร้าไม้ไผ่บ้านนอกอันเดียว ก็มีค่าพอให้เจ้าต้องร้องไห้แล้วหรือ คุณหนูน้อย วันหน้าท่านต้องเข้าวังไปพบผู้สูงศักดิ์ บนตัวย่อมไม่อาจพกพาสิ่งของต่ำต้อยหยาบกระด้างเช่นนี้ได้”

นั่วเป่าสูดจมูกฟุดฟิด เอ่ยเสียงอ้อแอ้ว่า “ตะกร้าไม่ได้หยาบเสียหน่อย มันใส่หน่อไม้ได้ ใส่เห็ดได้ ใส่ขนมหวานได้ แล้วยังปกป้องท่านแม่ได้ด้วย”

แม่นมหลิวแค่นหัวเราะ “เหลวไหลสิ้นดี คนมา เอาไป”

หญิงรับใช้ในวังสองนางสาวเท้าขึ้นหน้า

ทว่ายังมิทันได้แตะต้องตัวนั่วเป่า ถุงภูผาน้อยก็ส่งเสียงกระดิ่งดังกริ๋ง

ไป๋ถวนจื่อขนลุกชันขึ้นมาทันควัน มันกระโจนมาเบื้องหน้านั่วเป่า แยกเขี้ยวขู่ “กรร!”