ตอนที่ 90 หมู่บ้านชิงสือจะปลูกเสบียงทหาร เด็กน้อยปกป้องแผ่นดินแล้ว

“ด่านชายแดนไม่มีข้าวข้าวให้กินแล้ว”

คำพูดประโยคนี้ของนั่วเป่า กดรอยยิ้มทั่วทั้งลานเรือนจนมลายหายไปสิ้น

เจิ้นกั๋วกงมองเจ้าก้อนแป้งตัวน้อยในอ้อมอก หัวใจพลันบีบรัด

“นั่วเป่าได้ยินอะไรกันรึ”

นั่วเป่าย่นคิ้วน้อย ๆ เอียงหูฟังอยู่ครู่ใหญ่

“ลมลมพัดมาจากที่ที่ไกลมากมาก พัดจนปากแห้งไปหมดเลย มันบอกว่าพี่ทหารท้องร้องจ๊อกจ๊อก ม้าม้าแทะท่อนไม้ ในยุ้งฉางมีแต่กระสอบว่างเปล่าเต็มไปหมด”

เหยียนโส่วอี้สีหน้าย่ำแย่ “เสบียงทหารเหลือไม่ถึงสามส่วน หากต้องเผชิญหิมะตกอีก ด่านชิงซานคงยันไว้ได้ไม่นาน”

เจียงชิงซานเอ่ยเสียงขรึม “เป่ยตี๋เลือกบุกรุกชายแดนในยามนี้ ก็เพราะรู้ว่าเสบียงชายแดนร่อยหรอ”

ลู่เฉินโจวมองไปยังเจ้าเมือง “คดียักยอกเสบียงของเมืองศูนย์กลางยังไต่สวนไม่เสร็จสิ้น เสบียงชายแดนก็พลันว่างเปล่า มิใช่เรื่องบังเอิญแน่”

เจ้าเมืองคุกเข่าลงกับพื้น ตัวสั่นเทาราวกับตะแกรงร่อนรำข้าว “ข้าน้อยไม่รู้เรื่องขอรับ! เสบียงชายแดนมิใช่สิ่งที่ข้าน้อยคนเดียวจะแตะต้องได้ เป็นเบื้องบน... เป็นเบื้องบนมีคน...”