กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“กลับหมู่บ้าน!”
เจียงชิงซานอุ้มนั่วเป่าขึ้นมาในอ้อมแขน หมุนตัวแล้วพุ่งพรวดลงไปตามทางบนเขาทันที
ใบหน้าน้อย ๆ ของนั่วเป่าซีดเผือดด้วยความร้อนใจ สองมือน้อย ๆ กำสาบเสื้อของท่านพ่อไว้แน่น “ท่านพ่อเร็วเข้าเจ้าค่ะ! ต้นกล้าของถุงภูผาน้อยจะกลัวเอา!”
เสิ่นหลานจือกวัดแกว่งกิ่งไม้แล้วตามไปติด ๆ “ชิงซาน ข้าไปด้วย!”
เสิ่นจงรีบเข้ามาขวาง “คุณหนูใหญ่ ท่านจะวิ่งเร่งร้อนเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ หากคนของนางซูยังมีการดักซุ่มอยู่อีก…”
สายตาของเสิ่นหลานจือตวัดมองอย่างดุดัน “บ้านของลูกสาวข้าถูกรื้อค้น เจ้าจะให้ข้าค่อย ๆ เดินรึ?”
ริมฝีปากของเสิ่นจงสั่นระริก รีบหลีกทางให้ทันที “บ่าวสมควรตาย บ่าวจะไปกับท่านด้วยขอรับ!”
แม่นมซูถูกมัดไว้กับต้นไม้ เส้นผมยุ่งเหยิงราวกับรังไก่ ทว่ายังไม่วายแผดเสียงแหลมสูงตะโกนว่า “พวกเจ้ากลับไปก็สายเกินแก้แล้ว! สิ่งที่ฮูหยินต้องการ ไม่มีผู้ใดปกป้องไว้ได้หรอก!”
นั่วเป่าหันขวับกลับมา ถลึงตาจ้องมองนางอย่างดุร้ายแบบเด็ก ๆ “แม่สามีใจร้าย ปากของเจ้าเหม็นนัก!”
ไป๋ถวนจื่อรู้ความยิ่งนัก มันพุ่งปราดเข้าไปกัดเข้าที่ปลายรองเท้าของแม่นมซูเต็มคำ