ตอนที่ 60 ขอยืมน้ำได้แต่แย่งชิงไม่ได้ นั่วเป่าจะกักตุนเสบียงแล้ว

“ราคาธัญพืชพุ่งขึ้นสามเท่ารึ”

โจวว่านเหนียนแข้งขาอ่อนแรง แทบจะทรุดลงไปนั่งกับพื้น

จ้าวตาหนิวสุ้มเสียงเปลี่ยนไปจนผิดเพี้ยน “สามเท่ารึ เช่นนั้นข้าวสารหนึ่งโต่ว มิใช่จะซื้อจนกางเกงในของคนเราไม่เหลือหลอเลยหรือ”

เจียงสือโถวเอ่ยอย่างซื่อบื้อ “ข้าไม่มีกางเกงในให้ขายหรอกนะ”

ฉินปู้กุยถลึงตาใส่มัน “นี่ใช่เรื่องสำคัญหรือไร”

หลิ่วหมิงเยวี่ยเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยจนฝุ่นเกาะเต็มตัว แม้แต่น้ำสักอึกก็ยังมิได้ดื่ม นางเอ่ยตรง ๆ ขึ้นทันที “มิใช่เพียงข้าวสาร ธัญพืชหยาบ ถั่ว รำข้าวล้วนขึ้นราคาทั้งหมด ที่หน้าประตูร้านขายธัญพืชในเมืองตั้งแถวยาวเป็นสาย ไปช้าเพียงก้าวเดียวก็หาซื้อไม่ได้แล้ว”

พวกชาวบ้านพลันแตกตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที

“เหตุใดถึงได้ขึ้นราคาเร็วปานนี้เล่า”

“ธัญพืชบ้านเรายังพอกินได้อีกหนึ่งเดือน แต่หากภัยแล้งมาเยือนจริง ๆ จะทำอย่างไรเล่า”

“ขุดร่องน้ำสามารถเก็บน้ำได้ ทว่าไม่มีธัญพืชกิน ดื่มน้ำก็ทำให้อิ่มท้องไม่ได้หรอกนะ!”