ตอนที่ 58 ลมภูเขาบอกว่าภัยแล้งจะมา เด็กน้อยพาทั้งหมู่บ้านขุดร่องน้ำ

น้ำในบ่อน้ำเก่าแก่กลางหมู่บ้าน ลดระดับลงไปครึ่งฉื่อภายในคืนเดียว

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หญิงที่มาตักน้ำเพิ่งหย่อนถังลงไป ก็กรีดร้องขึ้นมา “น้ำเล่า ไฉนเหลืออยู่เพียงเท่านี้!”

โจวว่านเหนียนสวมเสื้อนวมเร่งรุดมา สีหน้าเคร่งขรึมยิ่งกว่าก้นบ่อ “เมื่อวานยังเต็มอยู่แท้ ๆ ไฉนจึงลดฮวบลงเร็วเช่นนี้”

มีคนตื่นตระหนก “ใช่หลิวเฮยจื่อแอบวางยาพิษหรือไม่”

“หรือว่าถุงน้อยของนั่วเป่าเป็นตัวนำพามา”

คำพูดนี้เพิ่งหลุดจากปาก จ้าวตาหนิวก็ฟาดไม้คานลงบนขอบบ่อน้ำ “เจ้าผายลมอะไร! เมื่อวานผู้ใดช่วยบ้านโจวอาผอไว้ หากไม่มีนั่วเป่า ไฟไหม้บ้านเจ้าแล้วผู้ใดจะมาบอกเจ้า”

ผู้นั้นหดคอลง “ขะ...ข้าก็แค่กลัวนี่นา”

นั่วเป่าถูกเสิ่นหลานจืออุ้มมา ใบหน้าเล็ก ๆ แดงระเรื่อด้วยความง่วงงุน ทว่าดวงตากลับแจ่มใสนัก

นางเกาะขอบบ่อ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสา “บ่อน้ำจ๋า เจ้าเป็นอันใดไปหรือ”

ทุกคนเงียบกริบลงในทันที