ตอนที่ 57 ป้ายทหารเก่าหนึ่งอัน แลกจดหมายจากด่านชายแดน

“บ้านของโจวอาผอไฟไหม้แล้ว!”

เสียงตะโกนนี้ประหนึ่งอสนีบาตฟาดฟาดฟัน ชาวบ้านโยนท่อนไม้ในมือทิ้งแล้ววิ่งกรูไปยังท้ายหมู่บ้านทันที

โจวอาผอร่างโอนเอนจนเกือบจะล้มพับลงไป “บ้านของข้า! บ้านหลังเก่าของข้าเอ๋ย!”

นั่วเป่าร้อนใจจนใบหน้าเล็กซีดเผือด นางกอดถุงภูผาน้อยพุ่งไปข้างหน้า “อาผออย่ากลัว! นั่วเป่าจะไปช่วยบ้านบ้านเอง!”

เสิ่นหลานจือคว้าตัวนางไว้ได้ในคราวเดียว “เจ้าขาสั้นแค่นี้จะวิ่งไปทำไมเล่า? ท่านแม่จะอุ้มเจ้าเอง!”

เจียงชิงซานหิ้วถังน้ำแล้วก้าวเท้าทันที “ต้าหนิว สือโถว ไปร้องเรียกคนมาหาบน้ำ!”

จ้าวตาหนิวแผดเสียงร้องก้อง “ดับไฟเร็ว! ทุกคนมาช่วยกันดับไฟ!”

เจียงสือโถวแบกถังน้ำสองใบ วิ่งเร็วปานลมกรด “ข้าไปเอง!”

ลู่เฉินโจวคว้าคอเสื้อเจ้าหน้าที่ตัวปลอมที่ถูกมัดอยู่คนหนึ่งพลางเอ่ยอย่างเย็นชา “คนของพวกเจ้าเป็นคนจุดไฟรึ?”

คนผู้นั้นตกใจกลัวจนตัวสั่นงันงก “มะ...ไม่รู้! หลิวเฮยจื่อเพียงแต่บอกว่าให้เผาบ้านของยายเฒ่า พอมันวุ่นวายจะได้ชิงตัวเด็กได้ง่าย!”