ตอนที่ 41 จิ้งจอกขาวดมกลิ่น มือวางยาพิษกลับเป็นคนกันเอง

ผ้าสีดำบนกรงเล็บของอินทรีทองยังคงมีเลือดหยด

สีหน้าของโจวว่านเหนียนเปลี่ยนไปทันควัน “ตัดต้นไม้รึ ตัดต้นไม้ที่ใดกัน”

นั่วเป่ากอดตะกร้าไม้ไผ่ใบเล็กแน่น ใบหน้าเล็ก ๆ เกร็งจนกลมป่อง “จินชื่อบอกว่า ตรงสุดทางเดินบนเขา คนชั่วถือดาบเล่มใหญ่ ฟันต้นไม้จนร้องไห้แล้ว”

เจียงชิงซานคว้าธนูหมับ “ไป”

“ช้าก่อน” ฉินปู้กุยขวางเขาไว้ “ขาเจ้าเพิ่งจะดีขึ้น อย่าได้ฝืนกำลัง”

เจียงชิงซานมองเขาแวบหนึ่ง “มีคนแตะต้องภูเขาของนั่วเป่า ข้าจะไม่ไปรึ”

เสิ่นหลานจือกอดนั่วเป่าเข้าสู่อ้อมอก “ข้าก็จะไปด้วย”

เจียงชิงซานขมวดคิ้ว “หลานจือ เจ้าพาลูกอยู่บ้านเถิด”

เสิ่นหลานจือยกขวานข้างประตูขึ้นมา “เจ้าพูดอีกทีซิ”

เจียงชิงซาน “...”