บทที่ 35: โลลิตาจอมตะกละ

บทที่ 35: โลลิตาจอมตะกละ

หลังออกจากคลับส่วนตัว กู้เทียนเจ๋อก็พาเธอไปที่อื่นต่อ ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าแห่งหนึ่งเป็นร้านอาหารลอยฟ้าที่เปิดรับเฉพาะแขกที่ได้รับเชิญเท่านั้น

ทั้งร้านมีโต๊ะอยู่เพียงหกตัว และแต่ละโต๊ะก็อยู่ห่างกันมาก

หน้าต่างกระจกสูงจรดพื้นหันไปทางแม่น้ำหวงผู่ ส่วนตึกสูงของลู่เจียจุ่ยที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า ถังเสี่ยวถังนั่งตรงที่นั่งริมหน้าต่าง มองอาคารเหล่านั้นที่เธอเคยเห็นแค่ในโทรทัศน์

“พี่กู้ ตรงนั้นใช่หอไข่มุกตะวันออกหรือเปล่า?”

“ใช่”

“เมื่อก่อนฉันเคยเห็นแค่ในหนังสือเรียนเอง ส่วนตรงนั้นน่ะ อาคารศูนย์กลางนครมารใช่ไหม

ฉันเคยอ่านข้อมูลของมันในอินเทอร์เน็ต เขาบอกว่าเป็นตึกที่สูงที่สุดในจีน ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งจะได้มาเห็นของจริง”

พนักงานเริ่มนำอาหารมาเสิร์ฟ ทุกจานจัดใส่จานกระเบื้องสีขาวอย่างประณีต ปริมาณไม่มาก แต่ตกแต่งจานได้สวยงามมาก

ถังเสี่ยวถังค่อยๆ ใช้มีดกับส้อมหั่นสเต๊กชิ้นหนึ่ง แต่หั่นอยู่นานก็ยังหั่นไม่ขาด กู้เทียนเจ๋อจึงสลับจานที่เขาหั่นไว้เรียบร้อยแล้วให้เธอ