บทที่ 32: ลูกแมวน้อย

บทที่ 32: ลูกแมวน้อย

จี้มู่เกอเห็นเต็มตาว่ากู้เทียนเจ๋อกำลังมองสำรวจรูปร่างของเธอ

เธอยืนอยู่ตรงนั้น ชายกระโปรงเดรสสีฟ้าอ่อนพลิ้วไหวเบาๆ ตามแรงลม หลังเท้าที่โผล่พ้นรองเท้าส้นแบนสีเงินขาวผ่องจนดูเปล่งประกายท่ามกลางแสงยามบ่าย

เธอไม่ได้ทำหน้าบึ้งแล้วหันหลังเดินหนีเหมือนทุกครั้งที่ถูกผู้ชายคนอื่นจ้องมอง

“แล้วนายอยากให้ฉันตอบแทนด้วยอะไรล่ะ” เธอถาม น้ำเสียงเจือความเขินอายจางๆ

กู้เทียนเจ๋อก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ใกล้ขึ้น

เขาก้มหน้าลงเล็กน้อย โน้มริมฝีปากเข้าใกล้หูของจี้มู่เกอ ลมหายใจอุ่นร้อนรดใบหูของเธอ

“ช่วงนี้ที่บ้านฉันเลี้ยงแมวอยู่ตัวหนึ่ง แมวตัวนี้เหมือนจะป่วยมาสักพักแล้ว อาการไม่ค่อยดี ฉันเลยคิดว่าน่าจะต้องใช้ดนตรีช่วยปรับสภาพสักหน่อย

เธอเล่นเปียโนเก่งขนาดนี้ ไปเล่นให้มันฟังสักเพลงได้ไหม ให้มันผ่อนคลายหน่อย”

จี้มู่เกอได้ยินแล้วก็หันไปมองกู้เทียนเจ๋อ สีหน้าของเธอเขียนชัดเจนว่า ‘นายกำลังแต่งเรื่องอยู่’ จากนั้นจึงยกมือเสยผมที่ปรกแก้มไปทัดไว้หลังหู