กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 31: เซอร์ไพรส์
เช้าวันต่อมา กู้เทียนเจ๋อมาถึงห้องเรียนตามปกติ ในมือหิ้วอาหารเช้ามาสองชุด ชุดหนึ่งเป็นแซนด์วิชกับนมถั่วเหลืองอุ่น อีกชุดเป็นแป้งทอดยัดไส้ไข่กับนมถั่วเหลืองถั่วแดง
เขาเข้ามาทางประตูหลัง วางแซนด์วิชไว้บนโต๊ะของเฉียวอันอัน แล้วนำแป้งทอดยัดไส้ไข่ไปวางบนโต๊ะของซูเนี่ยนที่อยู่แถวแรก
“ขอบใจ” ซูเนี่ยนพูดโดยไม่เงยหน้า เธอแกะกระดาษห่อแล้วกัดไปคำหนึ่ง “วันนี้นายมาอีกแล้วเหรอ”
“อะไรคือมาอีก ฉันขาดเรียนไปแค่คาบเดียวเมื่อสัปดาห์ก่อนเอง” กู้เทียนเจ๋อพิงขอบโต๊ะแถวแรก
“สัปดาห์ก่อนนายไม่ได้ขาดแค่คาบเดียวสักหน่อย” ซูเนี่ยนเงยหน้ามองเขา น้ำเสียงราบเรียบลงกว่าแต่ก่อนมาก “แต่ยังไงนายมาก็ดีกว่าไม่มา”
กู้เทียนเจ๋อกวาดตามองเธอตั้งแต่หัวจดเท้า วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตลายทางสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวทรงกระบอกสีขาวนวล รองเท้าผ้าใบหนังสีขาว ผมรวบเป็นหางม้าสูง ดูสะอาดสะอ้านและคล่องแคล่วทั้งตัว
“ชุดวันนี้ก็ยังไม่ผ่าน เสื้อเชิ้ต กางเกงขายาว รองเท้าผ้าใบ ไม่มีความเป็นผู้หญิงเลยสักนิด ฉันไม่ชอบ”
มือของซูเนี่ยนที่ถือแป้งทอดยัดไส้ไข่ชะงักไป เธอเงยหน้ามองกู้เทียนเจ๋อ แต่ไม่ได้สวนกลับทันทีเหมือนเมื่อก่อน
เมื่อก่อนถ้าเขาบอกว่าเธอแต่งตัวไม่สวย เธอจะตอบกลับทันทีว่า “ฉันจะแต่งตัวยังไงก็เรื่องของฉัน” แต่วันนี้เธอเงียบไปสองวินาที กลืนแป้งในปากลงไปก่อนจึงพูดขึ้น