บทที่ 15: โควตาเงินช่วยเหลือ

บทที่ 15: โควตาเงินช่วยเหลือ

ตลอดหลายวันต่อมา กู้เทียนเจ๋อมาปรากฏตัวในห้องเรียนตรงเวลาทุกวัน และนั่งข้างเฉียวอันอันอย่างไม่เคยเปลี่ยน

อาหารเช้าเปลี่ยนจากแป้งทอดไส้ไข่เป็นเจี้ยนปิ่งกั่วจื่อ จากซาลาเปาเสี่ยวหลงเปาเป็นแซนด์วิช ไม่มีวันไหนซ้ำกันเลย

จากเดิมที่เฉียวอันอันเอาแต่ปฏิเสธ เธอค่อยๆ เปลี่ยนมาเอ่ยขอบคุณเสียงเบา แล้วจากการพูดขอบคุณเสียงเบาก็กลายเป็นรับของมาเงียบๆ ถึงขั้นเริ่มวางกระดาษทิชชูไว้บนโต๊ะล่วงหน้าสองแผ่น แผ่นหนึ่งให้ตัวเอง อีกแผ่นให้กู้เทียนเจ๋อ

เธอเองไม่ทันสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงเล็กๆ นี้ แต่กู้เทียนเจ๋อเห็น

ซูเนี่ยนก็เห็นเช่นกัน เธอนั่งอยู่อีกฝั่งของเฉียวอันอัน โดยมีที่นั่งว่างคั่นกลาง ข้างหน้ามีสมุดโน้ตกางอยู่ และทุกครั้งที่ผ่านไปสักพัก เธอก็จะเงยหน้ามองไปทางกู้เทียนเจ๋อแวบหนึ่ง

สายตาของเธอหยุดอยู่บนใบหน้ากู้เทียนเจ๋อสองวินาที ก่อนเลื่อนไปยังกระดาน แล้วอีกพักหนึ่งก็กวาดกลับมาใหม่ ราวกับกล้องวงจรปิดที่ทำหน้าที่อย่างเคร่งครัด

บางครั้งกู้เทียนเจ๋อหันไปมองเธอ เธอก็รีบเก็บสายตากลับทันที เชิดคางสูงขึ้นและยืดหลังตรงกว่าเดิม

คาบสองของเช้าวันนี้ยังคงเป็นวิชาแคลคูลัสตามเคย กู้เทียนเจ๋อนอนตะแคงฟุบอยู่บนโต๊ะ จ้องเฉียวอันอันจนใบหูของเธอแดงก่ำ

มือที่กำลังเขียนของเฉียวอันอันเริ่มสั่น ตัวหนังสือบิดเบี้ยวไปหมด เธอกัดริมฝีปากล่าง พยายามฝืนไม่ให้ตัวเองซุกหน้าลงไปในหนังสือเรียน