บทที่ 159 กิจการเลี้ยงปศุสัตว์ใหญ่

บทที่ 159 กิจการเลี้ยงปศุสัตว์ใหญ่

เมื่อได้ฟังคำพูดของฉีโหย่วเหนียน จางอู่ซื่อก็ลูบปลายคางด้วยความเขินอาย ดูเหมือนว่าเขาจะคิดมากไปหน่อย บุคคลที่อยู่บนที่สูงส่งอย่างองค์หญิงหรือองค์ชาย จะมาพบเจอกับพี่น้องฐานะยากจนต่ำต้อยอย่างพวกเขาได้อย่างไร

เขาหัวเราะกล่าว "ข้าเห็นพี่ใหญ่อยู่อย่างสุขสบาย ก็เลยอดคิดไม่ได้ว่าวาสนาของพี่ใหญ่จะมหัศจรรย์สักแค่ไหนกันเชียว"

ฉีโหย่วเหนียนโบกมือ "ไม่พูดเรื่องนี้แล้ว ที่ข้าตามเจ้ามา ก็เพราะอยากจะรื้อฟื้นอาชีพเก่าของพวกเราขึ้นมาจริงๆ เพื่อทิ้งทรัพย์สมบัติไว้ให้ครอบครัวและลูกหลาน อีกทั้งยังเป็นการสานต่อความตั้งใจในอดีตของคนแก่ๆ อย่างเราให้สำเร็จด้วย"

เมื่อพูดถึงความปรารถนาของพวกเขากลุ่มพี่น้อง จางอู่ซื่อก็อดทอดถอนใจไม่ได้