บทที่ 156 รนหาที่เจ็บตัว

บทที่ 156 รนหาที่เจ็บตัว

สำหรับฉีโหย่วเหนียนแล้ว พูดเรื่องอื่นก็ไม่เท่าไร แต่จะยอมให้เขาว่ากล่าวเย่ซินเหยียนกับจางอู่ซื่อไม่ได้

เย่ซินเหยียนอยู่กับเขามาได้ไม่นานนัก แต่เด็กคนนี้ดีแค่ไหน จิตใจดีเพียงใด เขาย่อมรู้ดี เขาถือว่าเด็กคนนี้เป็นดั่งสายเลือดแท้ๆ ของตนอย่างจริงใจ จางอู่ซื่อเองก็เช่นกัน นิสัยใจคอเข้ากันได้ยังไม่พอ นี่ยังเป็นพี่น้องที่กราบสาบานเป็นตายร่วมกัน เป็นคนที่สามารถฝากแผ่นหลังไว้ได้ยามอยู่บนสนามรบ

ฉีโหย่วเหนียนปั้นหน้าขรึม "เจ้าว่าอะไรนะ? เจ้าลองพูดอีกทีสิ!"