บทที่ 38 งั้นก็ไม่ต้องกลับไปแล้ว

บทที่ 38 งั้นก็ไม่ต้องกลับไปแล้ว

นอกจากรอยแผลถูกลวกใหม่ๆ สองแห่งนี้แล้ว บนตัวฉีฉงหมิงยังมีทั้งแผลตกสะเก็ด แผลที่สะเก็ดหลุดแล้ว และรอยฟกช้ำดำเขียวสารพัดรอยกระจายอยู่ทั่วร่าง แทบจะเรียกได้ว่าแผลเป็นซ้อนทับแผลเป็น นอกจากจุดที่มองเห็นได้ง่ายแล้ว บนร่างกายก็แทบไม่มีผิวหนังส่วนไหนที่สมบูรณ์ดีเลย

หากไม่ได้มาเห็นด้วยตาตัวเอง เย่ซินเหยียนคงจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ว่าร่างกายเล็กๆ ร่างหนึ่ง จะสามารถรองรับบาดแผลได้มากมายขนาดนี้ เด็กตัวเล็กๆ คนหนึ่ง จะสามารถทนรับการถูกทารุณกรรมเช่นนี้ได้ และในทุกๆ วันยังต้องทำงานรับใช้ฝูงหมาป่าในบ้านหลังนั้นอีก

ฉีโหย่วเหนียนเองก็มีสีหน้าโกรธจัด พึมพำกับตัวเองอย่างเคียดแค้นว่า "เจ้าสามนี่ เลี้ยงตัวเดรัจฉานไว้ทั้งบ้านเลยจริงๆ"